WyAtT´s_Web

Dedicado a una chica especial, distina, a la que tachan de rara.

2005-10-23T14:16:00.000-07:00

Somos como marionetas, en una sociedad rodeada de basura, donde ganan los q mejor mienten y engañan, donde se trata de raros a los que rompen con la monotonía y tratan de vivir el día a día con naturalidad, sin ataduras ni mascaras, sin tratar de actuar para mostrar una imagen o aspecto determinado.
Como un rayo de sol entre miles de nubes, que unos rechazan y a otros ilumina, que a unos ciega y a otros guía.

Continuara...

2005-10-11T14:02:00.000-07:00

Estaba totalmente trastornada, todo se me había vuelto monótono, pasaban los días, la situación no cambiaba y el vacío crecía en mi interior. Estaba atrapado, atrapado en mi interior, en la frágil brevedad de los días. Ya no existía aquel sentimiento q me llenaba y me hacia feliz, que me daba ganas de luchar por lo que quería, haciéndome sentir vivo. Traté de buscar algo nuevo, que me hiciese soñar de nuevo, que me alejara de aquel continuo e infinito paradero de la soledad...

2005-06-21T13:14:00.000-07:00

Si no sabes te callas

2005-05-30T14:55:00.000-07:00

Últimamente mucha gente me han juzgado, no me importa lo más mínimo lo que puedan opinar personas que para mi realmete no significan nada, ya que apenas he intercambiado dos palabras con ellas a lo largo de mi vida. Se dice que soy prepotente, chulo, estúpido,…y esto es lo mas suave. No pretendo dar una lección a nadie, simple mete opinar que quien juzga sin saber no hace mas que mostrar su estupidez, quien insulta y atribuye cosas a otra persona que no conoce es, a mi juicio, el que realmente tiene un problema. Una frase que resume todo lo que trato de decir de forma fácil y sencilla: Si no sabes te callas.

Yo soy humilde y generoso como el que más, con las personas con las que realmete tengo confianza y amistad.

Queda prohibido

2005-04-27T14:02:00.000-07:00

Queda prohibido llorara sin aprender...
levantarse un día sin saber que hacer...
tener miedo a tus recuerdos...
Queda prohibido no sonreír a los problemas...
no luchar por lo que quieres...
no convertir en realidad tus sueños...
Queda prohibido no demostrar tu amor...
hacer que alguien pague tus deudas o tu mal humor...
Queda prohibido dejar a tus amigos...
no intentar comprender lo que vivieron juntos...
llamarles solo cuando los necesitas...
Queda prohibido no ser tú ante la gente...
fingir ante las personas que no te importan...
hacerte el gracioso con tal de que te recuerden...
olvidar a toda la gente que te quiere...
Queda prohibido echar a alguien de menos sin alegrarte...
olvidar sus ojos, su sonrisa...
todo porque sus caminos han dejado de abrazarte...
olvidar su pasado y pagarlo con su presente...
Queda prohibido no intentar comprender a los demás...
pensar que sus vidas valen más que la tuya...
no saber que cada uno tiene su camino y su dicha..
Queda prohibido no creer tu historia...
no tener un momento para los que te necesitan...
No comprender que la vida te da pero también te quita...
Queda prohibido no buscar tu felicidad...
no vivir tu vida con una actividad positiva...
no pensar en que, día a día,
podemos llegar a ser mejores...

Palabras perdidas que el aburrimiento trae

2005-04-24T14:17:00.000-07:00

El tiempo pasa, las cosas cambian. Gente que has querido, gente que has odiado, y que hoy has olvidado. Nuevos trechos del camino de la vida día tras día trazamos, unimos nuevos y viejos lazos que el tiempo ha separado. Lo que llegue, lo que venga, tal vez ya esté escrito, mas nuevo nos parece a todos y cada uno de nosotros. Debemos continuar avanzando sin descanso, mirando atrás si lo deseamos, pero nunca aislarnos del momento presente.

Hoy he aprendido

2005-04-14T13:00:00.000-07:00

He aprendido que no puedo hacer que alguien me quiera, solo convertirme en alguien a quien se pueda querer, el resto depende de los otros.
He aprendido que por mucho que me preocupe por los demás, muchos de ellos no se preocuparan por mí.
He aprendido que se requiere años para construir la confianza y únicamente segundos para destruirla.
He aprendido que lo que verdaderamente cuenta en la vida, no son las cosas que tengo alrededor, si no las personas que están a mi alrededor.
He aprendido que no puedo compararme con lo mejor que hacen los demás, si no con lo mejor que puedo hacer yo.
He aprendido que hay cosas que puedo hacer en un instante, y que pueden ocasionar dolor durante toda tu vida.
He aprendido que simplemente por que alguien no me ama de la misma manera que yo quisiera, no significa que no me ame a su manera.
He aprendido que dos personas pueden mirar la misma cosa y ver algo totalmente diferente.
He aprendido que la “madurez” tiene mas que ver con las experiencias que he tenido y aquello que he aprendido de ellas, que con el numero de años cumplidos.

Nuevo relato: todavia en proceso

2005-04-13T12:33:00.000-07:00

Todo comezou tres días atrás, estabamos cenando na casa de Xandro cando Xoaquín sacou o tema. Parecía telo pensado dende facía xa tempo, falaba moi deprisa e excitado, pro tratou de expoñelo como se o acabara de pensar. Nun principio parecía coma unha broma, máis a medida que comezamos a falar sobre o tema, naceu en todos nos, en especial no Xoaquín, unhas tremendas ganas de levalo a acción.

Despois de cear, continuamos falando durante dúas horas máis, e finalmente as cousas quedaran ben planeadas. Dariámolo palo o Martes, sobre as dúas da mañá, decidiramos como obxectivo a gasolineira que quedaba na carreteira xeneral en dirección a Gondomar. Todos sabíamos que aquela gasolineira quedaba sempre aberta ata altas horas da madrugada, a cargo de un so home durante toda a noite.

Cada un de nos tiña unha función ata o Martes, Xoaquín poría o coche, sacara o carne facía xa cousa dun ano. O Peixe dixera que conseguiría un par de pipas, ninguén sabía nin onde, nin cando, nin de quen, pero el aseguraba que podía facelo. Ó Vilas e eu seríamos os que entrariamos en acción chegado o momento. Naquel momento aínda non tiñamos moi claro como o faríamos, máis quedábanos tres días para decidilo. Xandro estaría alí tamén, no seu coche, pasaría uns minutos antes que nos pola gasolineira para distraer ó pobre home que estivese de turno aquela noite, e asegurarnos o terreo.

Buscabamos o diñeiro fácil, polo menos a maioría de nos, pero eu dubidaba se Xoaquín e Xandro buscaban iso, porque nunca faltara diñeiro nos seus petos, aínda que tampouco nos nosos, pero a codicia chamábanos. Algo máis buscaba Xoaquín, non entendía o que, pero algo máis buscaba. A súa mirada mostraba unha gran excitación, tal vez quería demostrarse algo a si mesmo, ou a todos nós, que sabe.

Cando xa estabamos rematando de falar sobre o asunto, apareceu o pai do Xandro pola porta da habitación na que discutiamos.

- “A saber que estades tramando aí, eh rapaces....

De súpeto todos calamos, o pai do Xandro sorría mirando para nos, seguimos lle o xogo e sorrimos con el, a desapareceu por onde viñera.

Non nós quedaba nada por discutir aquela noite e cada un marchou polo seu camiño, eu marchei co Vilas e máis o Peixe. Xandro tiña a súa casa en Samil; camiñamos dende a súa casa ata a parada do bus e collemos o nocturno en dirección o centro. Montamos no bus e sentamos xuntos, cando pasamos por Coia o Peixe despediuse e baixou, Vilas e eu continuamos ata a praza de América. O chegar baixamos e metímonos pola Florida, ata chegar o Ruada, un bareto no que soíamos parar. Entramos e pedimos unhas cañas, o Vilas acendeu un pitillo.

Xa sentados nunha mesiña comezamos a falar.

-“¿Cres que pagara a pena dar o palo?”- comezou o Vilas – “Non creo que saquemos moita pasta...
-“Non sei, pero o Xoaquín estaba moi convencido, agora non nos podemos votar atrás...

Rayaduras de tardes tontas

2005-04-12T13:39:00.000-07:00

Palabras, palabras frías y distantes, palabras constantes. Gestos imprecisos que nada y todo dicen. Pensamientos perdidos, que buscan evadirse del momento presente. Cada minuto que pasa se siente, como hoja que árbol abandona, consumiéndose por si sola, sin dejar rastro.

Miradas llenas de odio y ganas de olvidar, que pugnan por volverse atrás y no ver más. Mucho es lo que siento, y poco lo que obtengo de este sentimiento que me quema por dentro.

* * *

Me pierdo en mares de palabras que no me sirven para explicarte la emoción y el sentimiento tan grande y profundo que ahora no cabe en tu entendimiento. Tanta verdad sobre el amor que te muestro, que te tengo, y que te deseo, es decir poco, y es así, tan grandioso como humilde y sincero. Por eso, pese a lo que hagas o me dejes de hacer. Te veré siempre bella, preciosa, porque además de serlo realmente eres gloriosa en ese interior que ahora ya no me muestras. Es entonces cuando habitas en mis sueños incumplidos, y así padezco un pesar que no me deja razonar como las demás personas y gentes, para evitar volverme loco, me refugio en mis pensamientos y palabras, en la verdad de la vida, en el halen de los mares de los cuento olvidados. De algún modo cede el destino cruel que me lleva a la perdición y por momentos algunas situaciones me inspiran fe y esperanza en mí, en mi don, en mi poder de ser tu Peter Pan.

* * *

Un buen día la vida te da una hostia,
tirando por la ventana todos tus sueños e ilusiones.
Nunca podrás predecir ese día,
mas puedes dejar de soñar,
aferrarte a lo bueno que ya t ha dado la vida.
Un cuerpo, una mente, un pensamiento,…

Mi primer relato: Noite de Venres

2005-04-12T13:27:00.000-07:00

Son as once e media, estou a piques de coller o autobús nocturno que me vai levar cara ó centro, onde quedei co Xoaquín e máis o Vilas. Falara co Vilas aquela mesma mañá, dixérame que xa había tempo que non nos viamos e que o chamara o Xoaquín para quedar pola noite, que xa quedara cos demais.

Sen darme de conta volvo dos meus pensamentos e xa estou baixando do bus, no centro de Vigo. Eran aínda menos dez, quedábame un chisco ata que os outros chegaran. Senteime; aquela noite fría de outono parecía ir ben, aínda que percibía un estraño cheiro, pero debía de ser a cidade, xa que eu era un rapaz de campo e non estaba afeito ó cheiro das grandes cidades. O primeiro en aparecer foi o Vilas, con aquel peiteado moi de seu que lle facía parecer máis do que era. O Vilas era un bo tipo, co que mellor me levaba. El, eu e máis o Peixe, que acababa de chegar, eramos como irmáns, inseparables e coñecidos de toda a vida.

Despois apareceron o Xoaquín e o Mateo que viñera con el, e comezamos a camiñar cara o “vintecatro horas”, para comprarmos a priva. O Xoaquín xa comezara a contar algunha das súas historias, sempre andaba contando cousas que non cría nin el, e que o deixaban quedar coma un gran home. El parecía estar moi seguro de si mesmo, e en ocasións actuaba coma se fose o xefe da panda. Pero para min non era máis que aquel mangallón inchado a base de nutrientes de orixe proteico, e horas de ximnasio, ao que todos recordabamos coma o merdas que fora anos atrás. En cambio o Mateo era coma un home con traxe de rapaz, actuaba de forma distinta á de todos nós, e sempre se comportaba mostrando máis madurez e control cós demais. A min atraíame esta forma súa de ser, non sei se pola súa madurez, polas risas que botabamos con el ou pola simple razón de que non era de aquí, senón de Arxentina.

O chegar ó “vintecatro horas”, comezou a mesma discusión de sempre, que coa mala hostia que traia o Vilas, e a chulería do Xoaquín subiu de ton.

- “¿Mercamos un vodka con Kas limón ou que? ”
- “Sempre puto vodka ” -contestou o Vilas que sempre estaba a queixarse do Xoaquín
- “Xa estamos coa de sempre... ” -comezou o Peixe.
- “O vodka ese despois non hai quen o trague... ” -insistiu o Vilas.

Eu decidín non meterme en disputas e mentres eles discutían, fun xunto ó Mateo, que se apartara e nos observaba non moi sorprendido, por que xa estaba afeito a este tipo de broncas. Comecei a falar con el; Mateo era coma un libro aberto, contaba tódolos seus problemas se lle dedicabas parte do teu tempo.

- “¿Que tal, como andas que te vexo máis calado que de costume? ”
- “Nada, ando fodido con problemas de mulleres coma sempre... ”

Contoume que a súa noiva o acabara de deixar o día anterior, e que quería agarrar unha ben boa esta noite para esquecelo todo. Mateo non adoitaba beber moito, pero aquela noite notaba moita seriedade e tristeza nas súas palabras, aínda que tratara de disimulalo con repentinas bromas e sorrisos.

Voltaron os outros xa coa bebida comprada; ó parecer o Peixe rompera a disputa entre o Xoaquín e o Vilas e finalmente compraran dúas de Whisky máis dúas de cola. Continuamos a nosa baixada en dirección ó Náutico, a zona onde todo o mundo adoitaba facer o botello, centos de adolescentes xuntábanse alí cada Venres ou Sábado noite para encher os seus corpos de alcohol, e entrar nunha subrealidade chea de loucura e mentiras, na que non había nin que pensar, só deixarse levar.

Dende rapaces de escasos quince anos ata algún home de trinta anos por alí perdido. Todos moi distintos e asemade parecidos, vítimas dunha sociedade con pouco futuro ou talvez testemuñas dunha mala educación por parte dos seus pais. Fora o que fose todo iso pouco lles importaba a eles que estaban alí aquela noite en busca de diversión.

Ó chegarmos, buscamos un banco libre, estaban case todos cheos, e iso que aquela noite baixaramos bastante cedo. Continuamos avanzando, xa cansados optamos por sentarmos nunha zona do Nadador que estaba pegada á zona do Náutico. Ó chegar, o Peixe comezou a repartir os vasos, mentres o Vilas abría o xeo e o Xoaquín a botella de whisky. Servidas as copas comezamos a falar de distintas cousas. A medida que bebíamos, máis dexeneraban os temas dos que falabamos, e máis aumentaban as nosas risas. Pero ó final acababamos sempre falando do mesmo tema tódalas fins de semana, mulleres.

O Peixe, que tiña un ano menos cós demais xa baixara o seu vaso de medio litro e no seu rostro mostraba aquel sorriso parvo e constante. Eu tamén estaba algo alegre, non podo expresar como me sentía. Marchoso, eléctrico, vivo. E polo que parecía todos estabamos así, mirei cara os ollos dos demais e mostraban unha mirada distante e perdida.

Eran xa case as dúas da maña e comezamos a subir cara Churruca, unha pequena rúa onde se atopaban tódolos locais de moda. Polo camiño, un vello borracho camiñaba a paso lento diante nosa impedindo a nosa marcha, Xoaquín moi alterado polo que bebera, non soportaba que nos cortase o paso daquela maneira. Acabou cabreándose, e arreoulle un contundente puñetazo no lombo. O vello que a penas se tiña en pé emitiu un xemido e caeu na beirarrúa, rapidamente o Xoaquín arrastrouno contra uns cubos de lixo.

-“¡Oes, ti estás parvo ou que!”- saltou o Vilas- “¿Que carallo fixeches?”
-“Está calado, e non me grites que che dou outra a ti”-gritou o Xoaquín.
-“Como volvas facer outra parvada pártoche a boca Xoaquín”- dixo Mateo de súpeto.

Entón quedeime coa cara do Mateo, a súa expresión cambiara totalmente, bebera bastante, pero o seu aspecto de seriedade permanecía nel intacto. O Xoaquín sorprendido e cabreado non contestou nada e continuamos a nosa marcha.

Eu no meu continuo estado de viveza apenas me decatara daquela disputa, pero existía en min aínda unha pequena serenidade, estaba na líña que separa o estar sereno da borracheira, unha copa máis e xa non me controlaría por min mesmo. Avanzaba tan tranquilo a carón do Peixe que tampouco parecía importarlle moito o que pasara. A medida que nos aproximabamos a Churruca había cada vez máis xente, luces e ruído. Todo despedía gran cantidade de enerxía.

Aquela rúa estaba chea de pequenos locais moi similares arquitectonicamente pero con distintos nomes e ambientes. Mentres subíamos, Vilas apuraba o ultimo que lle quedaba no vaso, e notaba como cada vez pertencían menos a si mesmo. Mentres avanzamos por Churruca imos pensando en calquera cousa pero os nosos corpos buscan a calor dos pubs.

Dirixímonos cara o K9 un dos pequenos locais situado no medio de todos. Na entrada había una pequena cola e esperamos un intre ata que puidemos pagar e entrar. Ó entrar eles dirixíronse ata a barra e pediron copas. Apenas prestamos atención ó ruído que desprenden os aparatos de música situados na esquina do local, e imos botando unha panorámica o máis ampla posible para ver se vemos algunha rapaza que merecese a pena.

Divisamos un grupo e lanzámonos todos cara a el. Cada un xa ten claro cal é a que quere,e eu escollo a unha preciosa moreniña que miraba para min sorrindo. Observo os seu beizos que me fan pensar loucuras, a súa mirada penetrante déixame a pel de galiña, e xa preto dela sóltame cunha voz doce coma o mel.

-“Isto parece o desembarco de Normandía”

Eu escóitoa moi sorprendido e contéstolle.

-“Ola guapa, ¿como te chamas?

Contoume que se chamaba Laura, e comezamos a falar sen cesar, de parvadas. A medida que falo decátome de que se me traba a lingua, que me como palabras. Pero o barullo da música e da xente disimulábao todo

Botei unha ollada cara ós outros, para ver como lles ía. Mateo xa estaba comendo a unha das rapazas do grupo. Sempre fora un triunfador, e no que se refire ás mulleres nunca tivera vergoña nin medos. O Xoaquín estaba inclinado sobre outra, ela parecía incomoda, pero el non se detiña, seguía alí falando e falando. Por outra parte o Peixe sacara a súa a bailar, e víaselles a ambos moi contentos, case indetectables entre toda a xente acumulada no local. Vilas desaparecera por entre a multitude agarrado doutra das rapazas.

Laura arrastroume cara a barra e eu inviteina a unha copa; aínda que acababa de coñecela gustábame moito, podía apreciar nela unha gran vitalidade, que xunto cos sorrisos que me lanzaba constantemente e as nosas miradas cómplices ó ver ós outros, crearon en min un agradable clima de confianza con respecto a ela. Cando rematou a copa fomos ata a zona onde había máis xente bailando e comezamos a movernos.

Probar os seus beizos era o único que anhelaba aquela noite, xa nada me importaba, só Laura, os seus ollos, as súas miradas, a calor do seu alento no meu rostro. Ela parecía non apreciar a miña atracción, non parecía decatarse de todo o que en pouco tempo comezara a sentir por ela. Xa non escoitaba música, nin palabras, só un constante zunido que penetraba os meus oídos e me afastaba de calquera outro pensamento que non fose Laura. Perdín toda capacidade de reacción ou razoamento, estaba no cumio da borracheira, ausente, nun mundo propio creado polo alcohol.

Estaba bailando a carón de Laura, a escuridade que nos separaba alongábase co paso dos minutos, xa non era eu o ser no que ela centraba as súas miradas, xa non era o meu o corpo co cal ela bailaba. Había outro, un tipo baixo con melena morena. Mergullado nestes pensamentos noto que me golpean por detrás, dou a volta e regreso a realidade, era o Peixe que cun sorriso no rostro miraba cara min.

-“¡Menudo cabrón eh! Quitouche a rapaza. Anda imos para fóra a respirar un pouco de aire fresco”

Xa fóra vou comprendendo, e o Peixe confírmamo.

-“A miña tamén marchou con outro...”

Avanzamos rúa abaixo todo está cheo de xente e máis xente, todos con miradas perdidas e rostros avermellados . Continuamos camiñando, adentrámonos na praza de Portugal e sentamos nun banco.

-“Son todas unhas lobas...”- comezou o Peixe -“Primeiro quéntante e logo marchan con outro, para quentalo tamén.”

-“Non sei...”- quedo pensativo –“A min esta gustábame de verdade”
-“Non podes andar así, mulleres hai moitas, non podes quedarte pinchado nunha. E como as gasolineiras, non podes andar repostando sempre na mesma”

En parte o Peixe tiña razón, pero as súas palabras non me convencían totalmente, no sei se era polo cansanzo, ou polo alcohol, pero non podía quitarme a Laura da cabeza. Por máis que o Peixe insistira cos seu comentarios e anécdotas que comezara a contarme, non vía a Laura coma unha gasolineira.

Entón para a nosa sorpresa apareceu o Mateo na praza, e so, sen compañía da rapaza coa que estivera momentos antes no local. Mateo mostrábase canso, algo revolto, e notei certa palidez na súa cara. Preguntámoslle pola rapaza coa que o deixaramos ó saír, contestounos que non podía esquecer a súa ex-noiva. Pese a todo o que bebera actuaba duna forma totalmente normal, e conversaba connosco cun ton e uns comentarios ben elaborados e pensados, mostrando o seu natural reflexivo ante tódalas cousas.

Eran xa as cinco, aquela noite pouco aguantaran os nosos corpos, e estabamos discutindo que habería que marchar, cando apareceu o Vilas sobresaltado, os seus ollos mostraban pánico, a súa excitación e os seus gritos espertáronos a todos de súpeto.
-“O Xoaquín está moi mal..., está vomitando por todas partes...vamos rápido a sacalo do local antes de que lle pase nada máis...”

Subimos todos moi apurados, toda a xente pola rúa parada observábanos, o Vilas ía abrindo paso entre toda a multitude apelotonada, o chegar a entrada do K9 vimos ó Xoaquín arrastrándose para saír do local, tiña as mans e o rostro cubertos de sangre, e a roupa cuberta de porqueira, coma se toda a xente lle tivera pasado por enriba. Arrastrárase por medio local ata chegar á saída, fixera cortes nas mans e na propia cara coa morea de cristais amontoados no chan do pub, ademais de tódolos restos e desperdicios que adoitaban acabar no chan neste tipo de locais. Os dous gorilas que custodiaban a entrada collérono polos brazos e déronlle o ultimo empurrón, rematando case na gabia. Levantamos a Xoaquín do chan, apenas entreabría os ollos e parecía coma se estivese durmido, o seu corpo non lle respondía e xa nin trataba de apoiar os pés no chan. Estaba en moi mal estado, e todos moi preocupados, esquecendo toda a chulería que Xoaquín mostrara horas antes comezamos a pensar que facer.

-“¡Hai que chamar a unha ambulancia..., está moi mal!”
-“Non podemos facer iso...,enteraranse os seus pais e ha de ser peor...”

O tempo pasaba e o estado de Xoaquín parecía empeorar minuto tras minuto, dubidando de que facer continuamos arrastrándoo ata chegar a Urzaiz, una das principais rúas de Vigo. O final optamos por levalo a unha especie de cafetería moi ampla e luxosa que permanecía aberta todo o día, coñecíamos o dono dende facía tempo, e tiña un trato moi bo connosco. Adoitabamos parar por alí cando remataba a festa en Churruca, e naquel momento de desesperación non encontramos outra saída que dirixirnos alí. Xoaquín rosmaba algo de cando en cando, nun idioma que nin el entendía,os sons que emitía rompían o sepulcral silencio que nos acompañaba mentres atravesábamos a profunda escuridade que asolaba Urzaiz aquela noite.

Nada máis chegar, o Toni, que era o xefe da cafetería, axudounos a meter a Xoaquín nunha habitación traseira na que xamais estivéramos. Non preguntou nada, a esnaquizada figura de Xoaquín falaba por si soa. Un iluminado salón cunha pequena porta que daba acceso a un cuarto de baño apareceu ante nos. Cando estramos todos, Toni axudado polo Peixe e o Vilas, comezou a espir a Xoaquín, e meteu a fedorenta e desgarrada roupa nunha bolsa. Pronto apareceron o Pimpín e máis o Coronel dous camareiros que traballaban alí e cos que tiñamos tamén unha boa relación. A rapidez coa que actuou Toni coa axuda dos demais fixeron aumentar o meu aprecio cara a el, nunca pensara que puidera facer todo o que fixo por nos.

Despois de facerlle unhas curas a Xoaquín, preparounos aos demais un chocolate e máis uns churros, a xenerosidade do Toni alegrounos a todos un pouco a cara despois do sucedido. Non sei canto tempo estivemos na do Toni pero tivemos tempo de abondo para descansar e pensar as cousas. Deixaramos a Xoaquín descansar nun sofá do salón, estaba vestido cos atuendos típicos da cafetería, e tiña a cara e as mans cubertas de Betadine.

Pouco a pouco fomos recuperando a calma, e o chocolate e os churros borraron por completo os restos da borracheira, deixando unha leve dor de cabeza. Xa pouco quedaba por facer e comezamos a despedirnos agradecéndolle a Toni todo o que fixera. Espertamos a Xoaquín, el parecía non decatarse de nada do que pasaba, pero de algún modo estaba esperto.

Saímos a rúa, chamáramos a un taxi que apareceu nada máis saír, Xoaquín, Mateo e Peixe entraron nel e desapareceron rúa arriba. Xa só quedabamos Vilas e máis eu. As primeiras luces do día comezaban a iluminar rúas e edificios, os raios do sol consumían os restos dunha húmida e larga noite. Avanzábamos a paso lento e en silencio. Rematara a noite de venres, máis pronto comezaría a do sábado, e quen sabe, tal vez volvería a ver a Laura.